30 Nisan 2014 Çarşamba

Kadın haklarının çocuk obezitesi ile imtihanı

Sabahleyin TV kanalları arasında gezerken 360 kanalında bir televizyoncunun konuğuyla obezite hakkında söyleştiği programa rastladım. Konuk kimdi, uzmanlığı ne idi bilemiyorum (tıp doktoru olduğundan şüphe ediyorum); söyledikleriyle beni dehşete düşürdü: "Maalesef (!)günümüzda daha çok kadın (ev dışında) çalışıyor ve bu yüzden obezite yaygınlaştı" gibisinden bir şey dedi. Bu tespitten sonra obezite ile mücadele için  getirdiği tek öneri -benim dinlediğim kadarıyla-, kadınların çalışmayıp evde çocuklarına yemek pişirmekle meşgul olmaları idi.  Ekonomik şartlar nedeniye ailenin geçimini sağlamak üzere  "maalesef" kadınların da çalışmak zorunda kalmaları hakkında televizyoncu ve konuk (ikisi de kadın) uzuuun uzuun dert yanarlarken, ben de kanal değiştirdim... O iki kadına derhal evlerine gidip mutfaklarına kapanmalarını, ekranlarımızı meşgul etmemelerini söylemeyi çok isterdim!

Obezite gibi çok boyutlu bir meseleyi bile bir cinsiyet sorunu haline getiren ve kadın kısmının (toplumun yarısının) ekonomik yaşamdan çekilip evde  yemek pişirmesi ile sorunun halledileceğini sanan birileri yerine dünyada ve ülkemizde tarımsal üretimin, gıda sektörünün durumu üzerine mantıklı sorular sorup araştıran, araştırma bulgularını paylaşan bilim insanları ve böylelerini davet edip söyleşebilecek televizyoncular yok mudur?


Ev kadınlığı rolüne hapsedilmiş kadınların obeziteyi ortadan kaldıracağna emin misiniz?
 
 
 

14 Nisan 2014 Pazartesi

İşbaşı


5 günlük aradan sonra yeniden ofiste iş başı yapmak... Adaptasyon kolay olmayacak...

13 Nisan 2014 Pazar

Kasada tiyatro...

Dün market kasasında müşterilere dağıtılan Devlet Tiyatroları aylık programını alıp market torbasına atmaktan çok mutlu oldum. Şehir merkezindeki gişeye gidemediğim için basılı programa erişmenin hiç bir yolunu bulamıyordum. Markette programı dağıtmayı düşünen aklıyla bin yaşasın!

28 Mart 2014 Cuma

Gazete manşetleri...iğrenç ihanetler...

Sabahleyin TV'da hemen her kanalda gazete manşetlerinin okunduğu programlar yayımlanıyor. Kanal kanal gezerken hayretle izledim. "Güvenlik zaafı" haberi başköşede. Fakat beni asıl dehşete düşüren devlet büyüklerimizin savaş çıkarma gayretini öğrenmek. Neden bu gayretkeşlik manşetlerde yok ?  Bir tek ben miyim dehşete kapılan?  Yoksa normal bir şey mi dışişlerinin  savaş bahanesi yaratmak için komşu ülkeye  adam yollatıp kendi topraklarımıza füze fırlattırmaktan bahsetmesi ?

Kanal gezmeye devam ediyorum... Artıbir kanalına zıplamışım; sıra Bir Gün gazetesine geldi.  Hah ! Bir Gün,  manşetine  "4 adam yollarım 8 füze attırırım" lafını taşımış. Sayfa görüntüsü ekranda.  Bir kadın, bir erkek iki sunucu  var. Kadın sunucu (Belit Özükan)  bir an tereddütle durdu,  "Bir Gün'ün manşetini okuyacak mıyız?" diye sordu.  Erkek sunucu (Caner Karaer) "Hayır, geçiyoruz"  gibi bir şey dedi ve  sayfanın altındaki başka bir habere atladılar. Ekranda manşet duruyor. Belit Özükan haberi okurken,  diğeri  "özür dilerim bölüyorum" gibi bir şey deyip "Bir Gün'ü kaldırın ekrandan " dedi birilerine, görüntü kalktı. Hiç bir şey anlamadım...


Ses kaydından bahsetmek serbest ama kayıttaki görüşmenin içeriğinden bahsetmek sansüre mi uğradı? O sunucular neden çekiniyorlardı?  Görüşmenin kaydedilmesi, yayınlanmasından "iğrenç ihanet" olarak bahsedebiliyoruz;  ama  görüşmenin kendisinin -yani savaş hevesiyle türbeye saldırı düzenlemeyi falan-planlamanın- ihanet olduğunu farketmek mi sakıncalı? Yoksa yazmak serbest, tv'de yayımlamak mı değil? Buraya yazabilir miyim?  Bir sakıncası var mı?



Bayan Yanı dergisinden

2014 Dünya Tiyatro Günü


Düzenli blog yayınladığım dönemde  Uluslararası Tiyatro Enstitüsü'nün (ITI) Dünya Tiyatro Günü mesajı ile  Türkiye'nin Tiyatro Günü Ulusal bildirisine blogumda yer verirdim. Onu hatırladım ve 2014 mesajlarını da buraya kaydetmek istedim.


Bret Bailey
ITI'nin Dünya Tiyatro Günü  mesajı Güney Afrikalı sanatçı Bret Bailey'in kaleminden çıkmış. Tiyatrocuları bir sorgulamaya davet etmiş Bailey: "Bizler, arenaların ve sahnelerin sanatçıları, piyasanın kendi işine gelen siparişlerine uymakta mıyız? Yoksa elimizdeki gücü sağlamca kavrayarak toplumun kalbinde ve kafasında temiz bir yer açıyor, insanları çevremizde topluyor, onları esinliyor, büyülüyor, bilgilendiriyor, öylece bir umut ve açık yürekli işbirliği dünyası yaratıyor muyuz?"

Tamamını  Yücel Erten'in çevirisiyle buradan okuyabilirsiniz


 ITI Türkiye Merkez İcra komitesinin yayımladığı ulusal bildiri ise imzasız?!  Tiyatro sanatına devletin katkısı bakımından Türkiye'nin ne denli gelişmiş olduğunu falan anlatıyor (sahi kim yazmış olabilir bu metni?)  "...Gelişmiş ülkelerde devlet o nimetten yararlanır, tiyatroyu destekleyerek toplum huzuruna ve hoşgörü ortamına katkıda bulunur. Türkiye de o bakımdan gelişmiş ülke: Uzun geçmişe sahip, öyle katkıları kamu desteğiyle sağlamış ve sağlamakta olan kurumlarımız var.
Bir süredir o alanda tasarlanan yeni girişimler tartışılmakta. Şu koşullar gözetilirse çok hayırlı sonuçlar alınacağı kesindir"

Tamamı Bu adreste yayımlanıyor:


Yücel Erten

Türkiye'deki sanat örgütlerinin kararı ile Yücel Erten alternatif bir ulusal bildiri hazırlamış, "Sanat kurumlarımızın yokedilmesi girişimine sonuna kadar karşı çıkacağız! Susmayacağız, çünkü sanatçı son sözü karanlığa bırakmaz" diye haykırmış. Tam metni buradan okuyabilirsiniz.






21 Aralık 2010 Salı

Hiç Kimsenin Öyküsü

Son zamanlarda gördüğüm en güzel oyun, Bursa Devlet Tiyatrosu'nda izlediğim Hiç Kimsenin Öyküsü. Prömiyerini geçen ay yapan tek perdeli, iki kişilik oyunun tamamı bir tren kompartmanında geçiyor.
Birbirine yabancı iki "Merevne" yolcusu, aynı kompartmanda seyahat etmektedir. Kibar kibar konuşan ve bir an önce evlerine dönmek için sabırsızlanan beyler, pek çok ortak noktaları olduğunu farkederler. Daha önce tanışmamış olsalar da aynı küçük şehirde yaşayan, uzun zamandır evden uzakta, yorgun iki adam tesadüfen aynı kompartmanda buluşmuştur. Rahat etmek için üzerlerindeki fazlalıkları çıkarıp masaya bıraktıklarında garip bir ortaklıkları daha ortaya çıkar: ikisi de bellerinde silah taşımaktadır! Silahlar bir kere yerlerinden çıkınca oyunun seyri değişir, sahnede silah varsa elbetteki eninde sonunda patlayacaktır...
Sadece 50 dk. süren oyun boyunca onlar savaşı, askerliği, onuru, onursuzluğu, gücü, ölmeyi, öldürmeyi, intiharı sorgularken izleyici olarak oturduğumuz yerde gerilip yoruluyoruz. Üstelik benim izlediğim gece salonu Işıklar'dan gelmiş bir er-erbaş grubu doldurmuştu. Önümde arkamda, sağımda solumda boynunda künyesi ile oturan gençlerle birlikte olmak ne bileyim neden bir kat daha fazla gerdi beni. Avrupa Tiyatrolar Birliği, boşuna "Avrupa'nın En İyi 120 oyunu" listesinde yer vermemiş bu esere.

– Dün karşınıza çıkmış olsaydım, vurmayacak mıydınız beni?
– O zaman savaş vardı.
– Evet, savaş vardı ve bu sizin suçunuzu örtüyordu değil mi?

20 Aralık 2010 Pazartesi

..



.................................
Rahmetle anılmak, ebediyyet budur amma,
Sessiz yaşadım, kim beni, nerden bilecektir.

Mehmet Akif ERSOY

(20 Aralık 1873 - 27 Aralık 1936)