bursa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
bursa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

4 Aralık 2010 Cumartesi

Zincirli Çınarın Zinciri

Bursa'nın anıt çınarlarından en sevdiğim, işyerimin hemen yakınında. Yıllardır karar veremedim; Çekirge Caddesi'nden Stadyum'a doğru yokuş yukarı gelirkenki görüntüsü mü daha güzel, Stadyum Caddesi boyunca Altıparmak'a doğru çıkarkenki görüntüsü mü... Kocaman gövdesinin alt tarafındaki dallar budanmış; adam boyundan yukarılardan itibaren koca koca dalları başlıyor, civardaki 7-8 katlı binalardan bile yükseklere uzanıyorlar. Ama her nedense (belki alt dalları budandığından) koca ağacın varlığı üzerinde bulunduğu meydanda çok güçlü bir şekilde hissedilmiyor; ancak aşağıdaki caddelerden ona doğru gelirken trafiğin keşmekesinden başını kaldırıp bakanlara kendini belli ediyor; o yüzden bana çok alçakgönüllü bir canlı olduğu izlenmi veriyor. Yaşı 250'ye varsa da hayata o kadar bağlı ki; yaşlı gövdeden baharda tazecik yapraklar çıkıyor.


Bilenler bilir, Bursa anıt çınarlarının genellikle bir adları, hikayeleri vardır: Yağcılar Çınarı, Eskici Baba çınarı, Ulufeli Çınar... gibi. Bu çınarın adının Zincirli Çınar olduğunu birinden duymuştum, ama nedenini bir türlü öğrenememiştim. Meğer nedeni gözümün önündeymiş, ağacın gövdesinden sarkan bir zinciri varmış?! Sonunda bu bilgiyi bir yerde okuduktan sonra bu sabah ağacın yanına kadar gidip bakınca Altıparmak Caddesi yönündeki kocaman zinciri farkedebildim! Evet, bu çınar gerçekten de "zincirli".





Zamanında ağaç gençken gövdesine asıldığı tahmin edilen zincir, gövdeyle kaynaşmış durumda; yerden epey yüksekte bir küpe gibi sallanıyor. Vaktiyle buralarda bir mescit, zaviye varmış; zincirin o vakitlerde asıldığı, kurban edilen adakların derisini yüzmek için kullanıldığı tahmin ediliyormuş... Merak ettiğim bir şeyin daha cevabını öğrendim ve rahatladım sonunda; makinem yanımda değildi, fotoğrafını çekemedim; hem zaten zincirli çınarın zincirini görmek isteyenler bir zahmet yanına kadar gitsin değil mi?

İTİRAF: Yazıyı eklerken aslında üşengeçliğimden fotoğraf yüklememiştim, işte ekliyorum.

30 Ekim 2010 Cumartesi

Kaymakamlık Binası

Mayıs'ta bu blogda sözünü ettiğim binanın yenilenmesi tamamlanı. Bu fotoğrafı geçen ay çekmişim, onun da kaydı bulunsun burada.

Proje

Eylül 2010

30 Eylül 2010 Perşembe

Barbaros'un Dansı

Mercan Dede müziğini bestelemiş, Beyhan Murphy koreografisini yapmış, Devlet Opera ve Balesi sanatçıları gelip Bursa'da sergilemiş...tabi ben de kaçırmadım; dün gece izledim Barbaros Balesi'ni.

Farklı bir bale Barbaros. Herşeyden önce bale deyince pek çokları gibi benim gözümde de erkek değil, kadın dansçı canlanır; nazlı görünümlü kadınlar hafif adımlarla sahnede tüy gibi uçarlar. Ama yok, bu bale öyle değil. Kalabalık bir ekip dansediyor ve çoğunluk erkek. Her biri saçlı- sakallı, güçlü-kuvvetli, hatta kimi zaman silahlı! 6 devlet balesinden (İzmir, İstanbul, Mersin, Antalya, Samsun) seçilmiş dansçılar biraraya gelmişler. Savaşıyorlar, kavga ediyor, yerlerde yuvarlanıyorlar. Tabi ki balenin zarafetiyle. Ama bale deyince akla gelen kadınsı yumuşaklıktan eser yok. Her biri bir korsan!

İkincisi bildiğimiz romantik bale müziği de yoktu; bu balenin müziği, "elektronik"ti. Ney, kanun gibi sazların sesleri duyuluyordu, ayrıca bol bol su sesi, martı çığlığı vardı.

Üçüncüsü, Barbaros'un leventlerini sahnede 16. yy.'daki halleriyle izlerken, zaman zaman günümüzün modern insanları olarak Barbaros Bulvarı'nda gezdiklerini görüyoruz arkadaki videodan. Sahnede canlandırılanın herhangi bir kurgusal metin, kişilerin masal kahramanı olmadığını; bizlerin caddelerine yapılarına adını veren, her gün kimbilir kaç İstanbullu'nun farkına bile varmadan önünden geçtiği türbesinde yatan Barbaros Hayrettin Paşa gibi ve bizzat bizler gibi gerçek kişiler olduklarını hatırlatıyordu videolar.

Kendilerine başroller değil, denizkızı, yunus balığı ve kum tanesi olmak düşen kadın dansçıların yerlere kadar uzayan kızıl saçlarını kimi zaman halat, kimi yerde silah olarak kullanmaları çok hoştu; hepsi koreografın isteği üzerine ve Barbaros'un kızıl sakalı hatırına saçlarını kızıla boyatmışlar; erkekler de saçlarını sakallarını bir sene önceden uzatmışlar.

İzlemeye giderken tütülü dansçı kızlar görme beklentisinde olmasam da bu kadar değişik bir gösteri de beklemiyordum. Şaşırdım ama beğenerek izledim. 2 saatin sonunda Barbaros Hayreddin, Bursaspor bayrağı ile selama çıktığında alkışlar daha da yükseldi! Barbaros'a sözüm olsun, bir sonraki yazıda onun hayatını anlatacağım.

24 Haziran 2010 Perşembe

Bursa'da Bale.....

Artık Bursa'da da orkestra çukuru bile olan bir salon var! Bundan böyle gelsin baleler, gitsin operalar... Ben ancak geçen hafta Bursa Festivali vesilesiyle Merinos Atatürk Kültür Merkezi'nin içini görebildim. Kendimi Avrupa'da bir opera salonuna gitmiş sandım. Ankara Devlet Opera ve Balesi'nin Harem Müzikali'ni (müzikal değil aslında bale, neden müzikal dediklerini anlamadım) izledik.Haci Arif Bey, Dede Efendi gibi bestecilerin müziği eşliğinde bale! Harika kostümler. Eğer videoyu yerleştirmeyi becerebildiysem baleden sahneler izleyebilirsiniz (Rengin Gökmen'le söyleşinin ardından başlıyor)

8 Haziran 2010 Salı

Dolaşırken

Bugün buralara yolum düştü...

6 Haziran 2010 Pazar

Arasak arasak nerede bulsak?

Çok eğlenceli bir gündü. Senelerdir bir foto-ralliye katılmak isterim. Bursa'da her sene bir kaç kurum tarafından böyle bir eğlence organize ediliyor. Kısmet bu sene Nilüfer Rotary'nin Foto Rallisi'ne katılmakmış. Organizasyon şu şekilde idi: Orhaneli yolundaki karting pistinde buluşma. Kahvaltının ardından grupları oluşturma (bir araba, sürücüyle beraber dört kişi bir ekip ediyor); ardından yollara düşüş. Elimize tutuşturulan, şu yandaki kağıttır. Hedef, kağıtta fotoğrafı görülen mekanları bulmak, mekanı bulduğumuzu kanıtlayan kartları teslim almak (civardaki büfeye, çiçekçiye, otopark bekçisine vs. teslim edilmiş söz konusu kartlar), ekstra puan için dut getirmek (en uzun dutu getiren puanı alır) ve trafik kurallarını çiğnemeden 2 saatten önce başlangıç noktasına dönmek (en erken dönen ekstra puan alır).



Aşağıdaki gibi muhabbetler eşliğinde deli gibi Bursa sokaklarında dolanma başladı:
(Bir çınar ağacının üst dallarını gösteren fotoğrafa bakarak)


-Acaba dağ yolundaki tarihi çınar mı bu?

-Hayır, onun gövdesi daha kalın.

-Setbaşı Meydanı'ndaki çınar olmasın?

-Orada çınar mı var?!

-Arkadaşlar, iki yana doğru uzanan geniş dalları var bu fotoğrafakinin; Kültürpark'ın içindeki büyük çınar olmalı bu!


Sokaklarda diğer ekiplere rastlama, "bize 3 numaralı yerin neresi olduğunu söylerseniz size 5 numarayı söyleriz" pazarlıkları... "Şu medresenin avlusunda çeşme var mıydı, bu caminin kapısında yazı var mıydı?" derken bir sürü şey öğrendim bugün:


  • Maksem'de XV. yy.'dan kalma şimdiye kadar hiç duymadığım Başçı İbrahim Camisi'nin varlığını,
  • Gümüştepe Köyü'nun şehre sandığımdan da yakın olduğunu,
  • Bakıp da gördüğümü sandığım pek çok şeyi görmediğimi, yer-yön duygumun sandığımdan zayıf olduğunu,
  • Taksicilerin, polislerin, müze görevlililerin tarihi bir yapının fotoğrafına bakıp oranın neresi olduğuna dair doğru fikir yürütmenin yakınından bile geçemediklerini...

4 Haziran 2010 Cuma

Bir garip yolculuk...

Yıl 1491, Kraliçe İsabel daha Kolombus'u Amerika kıtasına götürecek seferine uğurlamamış; Yahudiler'i de ülkesinden kovmamıştı. O yıl, Koza Han'ın inşası tamamlandı; kocaman taç kapısı açıldı.


Yıl 2010, öğle arasında Koza Han'ın avlusunda bir çay içmek üzere girdim o kapıdan. Amerika çoktan keşfedilmiş, İsabel'in kovduğu Seferad yahudileri İzmir'e yerleşmiş; pişirdikleri çörek artık "İzmir'in boyozu" olmuştu. Baktım, sıcak sıcak boyozlar Kozahan'ın avlusunda, minik mescidin altındaki şadırvanın yanıbaşında duran simitçinin tezgahına kadar gelmiş! Şaşırdım kaldım bu yolculuğa....

12 Mayıs 2010 Çarşamba

Kaymakamlık Binası'nın önünden geçerken

Geçen haftadan beri işyerimin hemen yakınındaki Osmangazi Kaymakamlık Binası'nın çevresinin paravanla çevrili. Cephe ve çevre düzenlemesi yapılacakmış. Heyecanla bekliyorum ! Senelerdir önünden her geçişimde hayalini kurarım bir fırça alıp o kirli-pembe renkteki binayı boyasam, elini yüzünü temizlesm diye. Sonunda hayalim gerçek oluyor. Şimdi, dış cephedeki taş mozaikler temizlenecek, etrafındaki duvarlar yıkılıp mini bir meydan olacakmış. Gazetelere bakılırsa kaymakamlıktan sonra Altıparmak Caddesi'nin devamındaki binaların cephelerinin de güzelleştirilmesi için bir proje uygulanacak; ardından Cumhuriyet Caddesi'nin düzenlenmesi ve oradan bir nostaljik tramvay hattının geçirilmesi var. Bakalım Bursa, önümüzdeki bir-iki sene içinde nasıl bir görünüme kavuşacak.

Kaymakamlık binası projesi

9 Mayıs 2010 Pazar

Uluumay Müzesi'nde Din Adamları...

Dün, Uluumay Müzesi'nde bir açılışa gittim. "Din Adamı Kıyafetleri" bölümü açıldı. Geçen hafta, annemle müzeyi gezdiğimizde müze kurucusu Esat Bey, bize eşlik etmiş, açılışa çağırmıştı.

İşyerime yakın olduğu için arada uğrayabildiğim ama halen pek çok Bursalı'nın varlığının farkında olmadığını bildiğim bu özel müze, Muradiye Camisi'nin karşısında. Muradiye Camisi'nin bahçesi, başta Sultan II. Murat olmak üzere Osmanlı Sarayından pek çok kimsenin mezarlarını içeren bir türbe topluluğudur, şehre gelen hemen her turist gelip görür. Bahçenin karşı tarafında yatan şairin türbesi ise farkedilmez genellikle. Halbuki orada yatan, 15. yy'da devrinin en büyük şairi olarak kabul edilmiş, 'Şairler Sultanı' Şair Ahmet Paşa'dır. Türbenin yanındaki kapıdan girince Fatih'in hocası ve veziri olmuş ünlü şairin 500 yıl önce yaptırdığı medresenin bahçesine girersiniz, dilerseniz oturup bir çay içersiniz. Medrese binasının kendisi 2004 yılında Bursa Sanayi ve Ticaret Odası tarafından restore edilmiş, o zamandan beri koleksiyoncu Esat Uluumay'ın kıyafet ve takı koleksiyonlarına ev sahipliği yapmakta. Özellikle boncuk işli keseler, "gıdıklıklar" çok ilgimi çekiyor.


Müzedeki yeni koleksiyon, din adamları kıyafetleri koleksiyonu. Yeni Koleksyionun oluşmasına Bursa Yahudi cemaatinden, Fener Patrikhanesi'nden, Mardin Kırklar Kilisesi'nden din adamları destek vermişler. Osmanlı kadısının, Osmanlı Hocaefendisi'nin, süryani papazlarının, yahudi hahamların veya ortodoks papazların nasıl giyindiğini merak edenlere müzeyi ziyaret etmelerini tavsiye ederim.